| 'Midlifecrisis, D66, maar toch geen euthanasie' |
|
|
|
| Geschreven door Redactie | |
| zaterdag 07 oktober 2006 | |
 Je bent veertig jaar geworden en je weet niet goed wat je met je leven aanmoet. Je ervaart een leegheid. Je sex-appeal is verrimpeld. De jubel van jeugdige idealen wil niemand meer horen. De eens vernieuwende plaat is grijs gedraaid. De maatschappij blijkt weerbarstig en je bent veel minder belangrijk dan je altijd hebt gedacht.
De relaties die je de afgelopen tijd hebt gehad zijn allemaal stukgelopen. In hun nieuwe verhoudingen lijken je ex-partners opgebloeid te zijn. Bijna iedereen heeft zich van je afgekeerd en de jeugd ziet je niet staan. Wat moet je dan nog, hoon valt je ten deel en openlijke twijfel maakt zich van je meester. D66 heeft het niet gemakkelijk, maar openlijk speculeren over euthenasie; is dat niet wat overdreven? Een poltieke partij moet tegen een stootje kunnen. In tijden van tegenspoed moet je kracht putten uit je overtuiging en je idealen. Wat heeft een kiezer aan een partij die zelf niet meer weet of ze wel verder wil leven. Twijfel mag het begin zijn van de wetenschap, voor een politieke partij is het een doodszonde. Zeker in verkiezingstijd, dat is de periode om overtuiging en daadkracht uit te stralen. 'Kereltje Pechtold' zit strak wel heel zielig alleen in de klas, niemand in het 'vuile en vunzige' Den Haag wil met hem spelen. Een alleenstaande veertiger heeft het niet gemakkelijk, hij moet zichzelf opnieuw uitvinden, en 20 jaar later is hij zomaar een kwieke zestiger. Een beetje pijn kan je als verwend jongetje toch wel lijden. Kom op D66, de maatschappij is geen haar beter dan in 1966. Er is werk aan de winkel! |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
"De stemcomputers van de SDU hebben nog steeds teveel uitstraling. Wat zullen die saaie politici jaloers zijn." 